رویکرد اسلامی- ایرانی به دانش سیاسی
39 بازدید
نحوه تهیه : فردی
تعداد شرکت کننده : 0

نشست
سوم انجمن علوم سياسي ايران (1390) با سخنان دکتر سيد صادق حقيقت از دانشگاه مفيد با موضوع " نظريه همروي در روش شناخت سياست " آغاز شد. وي در
ابتدا با تشريح گستره مطالعات سياسي اسلامي در قالب دانش سياسي با گرايش تجربي، فلسفه
سياسي، فقه سياسي .که دو دانش اخير با عنوان " انديشه سياسي " شناخته مي
شود را داراي اهميتي ويژه دانست .

نويسنده کتاب " توزيع قدرت در انديشه‌سياسي

شيعه" در ادامه اين نکته را خاطر نشان کرد که به برکت انقلاب اسلامي و درگير شدن
با مسائل حکمتي ،فقه سياسي رشد خوبي پيدا کرد . دکتر حقيقت بيان کرد که نظريه همروي برآن است که بين فلسفه سياسي و فقه سياسي تعاملي
خاص وجود دارد ؛ که بدون توجه به آن ، امکان بررسي جامع دانش سياسي اسلامي به محاق
مي رود. نظريه اخير راه سومي ميان دو گرايش متني وگرايش فرامتني به دين است؛ ودر مقابل
دو رويکرد حداکثري وحداقلي به اسلام، قرار مي‌گيرد. براساس ديدگاه حداکثري، تمامي نيازهاي
بشري در قرآن و روايات موجود است؛ درمقابل، حاميان رويکرد حداقلي از دين انتظاري جز
مبدأ و معاد ندارند؛ و احکام اجتماعي و سياسي را در حيطه متون ديني نمي‌جويند. گرايش
حداقلي معتقد است دين و قرآن براي ارتباط انسان و خداست و امور اجتماعي به عقل بشر
واگذار شده‌است. نظريه همروي، راه سوم و بالنسبه جديدي را پيشنهاد مي‌کند. در نظريه
همروي، ادله متني و فرامتني هر دو کارآيي دارند؛ اما آنچه مهم است، اين نکته‌است که
ميزان بهره بردن از هر يک از آن‌ها بستگي به موضوع و تفصيلات دقيق تر دارد. در ادامه
مقصود از " بومي سازي " را انطباق علوم مربوط به دنياي متجدد با شرايط خاص
ايران اسلامي بيان کرد. در پايان راهکارهاي خود را براي بومي ساختن علوم سياسي شامل؛
تدوين راهبرد جامع، تبيين ارتباط دانش سياسي با گفتمان مسلط، برون رفت ارتباط با دانش سياسي با گفتمان مسلط و
روش شناسي مطالعات اسلامي دانست .

آدرس اینترنتی